Wyrywać je czy zostawić? Odpowiedź na to pytanie nie jest oczywista. W każdym przypadku jest inaczej. Trzeba wziąć pod uwagę stan ogólny pacjenta. Wyrzynanie trzecich zębów trzonowych zwykle rozpoczyna się około 18. roku życia, często z towarzyszącymi powikłaniami. Wynikają one głównie z braku miejsca w łuku zębowym. Dość często zdarza się, że zęby mądrości o wiele łatwiej niż inne zęby ulegają próchnicy i są bardziej skomplikowane w leczeniu ze względu na ich położenie i nietypową anatomię kanałów korzeniowych. Te trudności mogą decydować o usunięciu. Zęby mądrości łatwiej ulegają próchnicy, ponieważ, myjąc zęby, trudniej do nich dotrzeć. Zdarza się, że bóle ósmych zębów wywołują też ból głowy, podobny do bólu migrenowego. Może to być już stan zapalny zęba. Jeśli pacjent nie zgłosi się do lekarza przy pierwszych objawach bólu i obrzmiewaniach wokół zęba, wtedy mogą rozwinąć się groźne dla zdrowia powikłania: szczękościsk, trudności w połykaniu, obrzmienie policzka, szyi oraz objawy ogólne: gorączka, wzrost tętna, przejście zakażenia w uogólnione.

Po ukończeniu 45 lat, warto co 3 lata badać poziom cukru we krwi. Z reguły tak jest, że jeśli poziom glukozy we krwi na czczo przekracza 100mg/dl, w 2 godziny po śniadaniu 140 mg/dl, lekarz powinien zlecić kolejne badania. Nie wolno tych zaleceń lekceważyć, bo dzięki dokładnym ustaleniom można wcześniej wykryć stan przedcukrzycowy, który daje się cofnąć przy zastosowaniu odpowiedniej diety i ruchu, bez żadnych leków. Ważne jest to, by na to badanie przyjść rzeczywiście na czczo, czyli średnio 16 godzin po ostatnim posiłku. Jedna ważna rzecz: Pamiętaj! Laboratoryjnego badania nie mogą zastąpić domowe testy na zawartość cukru we krwi, które właśnie pojawiły się na naszym rynku. Zrób badanie krwi, to nic nie kosztuje, a można wiele zyskać. Coś, co jest dla nas najważniejsze: własne zdrowie. Zdrowie, bez którego tak naprawdę nie ma nic… dlatego dbaj o to zdrowie, o ten największy dar, który został Ci dany! Bez zdrowia tak naprawdę niczego nie osiągniemy, bo człowiek chory nie może pracować, itd. Człowiek zdrowy, może „góry przenosić”, musi tylko chcieć! To zależy od nas, od każdego z nas osobna.

W Polsce, dzieci z cukrzycą do 15. roku życia jest około 5 tysięcy. Dość znaczna jest liczba dzieci najmłodszych, od 2 do 5 lat. Dlatego rodzice powinni być bardzo czujni! Jeśli dziecko lub nastolatek pije duże ilości płynów i częściej oddaje mocz, chudnie, ma kłopoty z koncentracją, to może być chore na cukrzycę. Opisane sygnały choroby, są wiadomo łatwiejsze do zauważenia u dziecka starszego, niż u malucha, który np. nosi jeszcze pampersy. Ale wtedy należy zwrócić uwagę, na ewentualne zmniejszenie apetytu, chudnięcie, ogólny niepokój. Bardzo często maluch musi przebywać w szpitalu, by podniesiony poziom cukru doprowadzić do normalnej wartości, ustawić i rozpocząć leczzenie. A także odpowiednio przygotować rodziców dziecka. Sposób leczenia ustala lekarz, biorąc pod uwagę wiek dziecka i przebieg choroby. Stosuje się pompę insulinową, gdy dziecko znosi źle zastrzyki. Pompa oznacza wkłuwanie się raz na 3 dni. Podstawą diety dziecka, powinny być węglowodany: pieczywo razowe, kasze, ryż, rośliny strączkowe, warzywa. Ważne, by jeść posiłki niewielkie, ale 5-6 razy dziennie. Słodycze powinny być jedzone tylko w takich ilościach, na jakie zgodzi się lekarz.